YASSINE_ZEN_GETME

Yassine (1996), student leerkracht secundair onderwijs Brussel en opkomend freelance fotojournalist,  geboren en getogen in Borgerhout

Borgerhout

In Borgerhout schuilt zoveel talent.

Vroeger werd Borgerhout door buitenstaanders gezien als een no-go zone. Nu beginnen de vooroordelen langzaam te verdwijnen. Je moet je echt in de buurt bevinden wil je het goed leren kennen. Je kunt iemand uit Borgerhout halen, maar je kunt Borgerhout nooit uit hem halen. De sfeer is heel open en gemoedelijk. Er hangt een familiaire sfeer hier. Zelfs de grootste criminelen van Borgerhout kun je midden in de nacht passeren en gedag zeggen. Het is een mengelmoes. Van culturen en talenten. In Borgerhout schuilt zoveel talent. Er is een beeld van jongeren die hangen op pleintjes, mensen in de buurt lastig vallen. Maar ik ken zoveel mensen die enkel hard studeren, met hoge diploma’s als resultaat. We hebben hier een pand waar we altijd tijdens examentijd samen konden studeren, nachten doorgehaald. Nu hebben twee vrienden een diploma; de één werkt als receptionist in een hotel en de ander is ploegleider in de McDonald’s. Dan denk je toch van hmm, hier klopt iets niet?

Ik word vanuit mijn religie gepusht om te geven, om iets te doen en om moedig te zijn

Religie

Religie is voor mij een drijfveer. Ik word vanuit mijn religie gepusht om te geven, om iets te doen en om moedig te zijn. We worden als moslims zo vaak in negatief daglicht gezet, ik wil graag een positieve bijdrage leveren aan de maatschappij. Onze Profeet zegt altijd: de moslimgemeenschap is onderdeel van een lichaam. Als één deel pijn heeft, heeft je hele lichaam daar last van. Dit kun je doortrekken tot alles, niet alleen de islamitische gemeenschap. Een mens is een mens, humanity heeft geen religie zeg ik altijd. De vluchtelingen zie ik als mijn broeders en zusters. Het kan ook mij overkomen. Daarom heb ik als vrijwilliger gewerkt in Lesbos, Cambodja, en ga ik binnenkort naar Italië.

Identiteit

Mijn religie staat op de eerste plaats. Alles wat ik doe, koppel ik eerst aan de islam. Daarna wordt het moeilijk: ik ben Vlaming, met Marokkaanse roots, geboren in Borgerhout. Maar er zijn zoveel mensen die zichzelf Marokkaan noemen en het land helemaal niet kennen, ze zijn uiteindelijk veel meer Belg. Ze zien hoogstens de toeristische plekken, blijven enkel bij hun eigen familie. Ik ga standaard elk jaar naar Marokko en probeer het altijd verder te ontdekken. Het land, haar geschiedenis, de cultuur. Know your roots, dat zal ik ook mijn kinderen meegeven. Er zijn ook botsingen met bepaalde gewoonten of ideeën. Waar buiten eten bij ons als iets heel normaals wordt gezien, krijg je vaak onder de voeten als men in een traditioneel Marokkaans huishouden hoort dat je buiten hebt gegeten. Zij zien buitenhuis eten als iets slechts, god knows why.

Mijn droom is altijd geweest om oorlogsjournalist te zijn. Ik ben in Libanon voor het eerst in contact gekomen met een fotojournalist. Hij heeft in Syrië gezeten, Oekraïne, echt aan het front. Helemaal alleen. In Lesbos had ik de eerste keer een camera in mijn hand. Ik heb de aanslagen in Zaventem gedocumenteerd, in Cambodja deed ik een fotoreeks rond kinderprostitutie en kinderarbeid, heb wat protesten in Brussel gefotografeerd. Zo begon ik een portfolio op te bouwen. Daarnaast doe ik de lerarenopleiding, ik wil jongeren graag inspireren. Zeker binnen het onderwijsvak islam. Ik wil ze leren hoe ze met religie om moeten gaan. Doordat mensen hun religie niet meer kennen en enkel op internet op zoek gaan naar kennis, kunnen ze makkelijk in handen vallen van verkeerde invloeden, dat extreme, radicale gedoe. Iets wat makkelijk verkomen kan worden door het geven van de juiste informatie, ze te stimuleren tot een kritische houding. Ik zat in het secundair op een Katholieke school, waar ik godsdienstles kreeg. In België heb je standaard katholieke godsdienstles op school. Er zijn zeker overlappingen binnen het christendom en de islam, maar ook verschillen. Je kunt het vergelijken met een Nokia. Je hebt eerst de oude Nokia 3310, daarna de Samsung flipphone, en vervolgens kwam de iPhone. Het basis van het model blijft het zelfde, enkel vraagt elke tijd een vernieuwde versie. Aangepast aan de problemen van de tijd. Je moet de bron plaatsen in de context van de tijd, maar de bron zelf nooit veranderen.

We zijn nu part of de society, of je dat nu wilt of niet.

Tijdgeest

Onze grootouders zijn hier ooit naartoe gekomen met de bedoeling enkel te werken en dan weer terug te gaan. Uiteindelijk hebben zij gezinnen gestart en zijn hun kleinkinderen hier geboren. De komende generaties hebben meer affiniteit met dit land dan met het thuisland. De derde generatie is gaan studeren en wil hun plaats innemen binnen de maatschappij. Vroeger was het meer van: ja meneer, nee meneer, oké meneer. Men ging zichzelf niet ontplooien, of proberen hogere posities in te nemen om hun stem te laten horen. Dit is aan het veranderen. Mensen staan op, studeren, communiceren, klagen racisme aan. We zijn nu part of de society, of je dat nu wilt of niet.

ZEN_YASSINE_GETME

Zen (1986), ambtenaar bij de Vlaamse overheid, woont in Borgerhout

Identiteit

Eigenlijk ben ik de blanke middenklasse. Ik ben wel open, maar heb eigenlijk geen vrienden van Marokkaanse origine, of zelfs geen zwarte vrienden. Wel heb ik door mijn kwart Algerijnse roots veel moslim neven en nichten die ik beschouw als broer en zus. Je vriendenbasis vormt zich meestal in het middelbaar onderwijs en tijdens het studeren. Het hebben van geen kinderen maakt het ook moeilijk om contact te leggen. Wanneer je kinderen samen gaan spelen vormt dit toch een eerste aanleiding om contact te leggen. Voor de rest kun je eigenlijk enkel via een hobby iemand leren kennen. Dit project leek me daarom een toffe manier om wat meer moslims te ontmoeten.

De kernwaarden van het christendom en islam zijn eigenlijk wel hetzelfde. Je respecteert elkaar, je doodt geen mensen.

Religie

De kernwaarden van het christendom en islam zijn eigenlijk wel hetzelfde. Je respecteert elkaar, je doodt geen mensen. Dat zijn voor mij universele waarden en ik denk dat atheïsten dat evengoed aanhangen. Ik bezoek wel graag eens een kerk omdat die mooi is, maar liever niet om een dienst bij te wonen. Als ik op city trip ben en er staat een mooie moskee, dan wil ik die evengoed graag bezoeken.

Samenleven

Waar ik en mijn vriend wonen is een hele gemengde straat. We wonen dicht bij veel Marokkaanse en Turkse winkels die altijd tot acht uur open zijn. Ook op zon- en feestdagen en dat is erg handig. Er is hier zo’n gevarieerd aanbod, je kunt echt alles vinden. Ze organiseren een paar keer per jaar buurtfeesten. Mensen krijgen dan ook allemaal een bloemetje om op de gevel te hangen. Een superinitiatief. Het publiek mengt daar redelijk goed, maar je ziet wel dat vanaf een uur of zes de moslim papa’s en mama’s met hun kinderen teruggaan naar huis en de blanke mensen nog blijven hangen om wat te drinken. Het is wel spijtig, maar het is gewoon een andere levensstijl. 

Tegenwoordig lijkt alles heel individueel gericht. We kijken vooral eerst naar onszelf en ons eigen belang. Vroeger heerste er denk ik meer een gemeenschapgevoel. Je ging op zondag gezamenlijk naar de kerk. Je kende de mensen om je heen. Nu heerst er meer eenzaamheid. Tegelijkertijd zie je de tendens waarin wordt teruggegrepen naar het gemeenschapsgevoel en naar het authentieke. We maken weer dingen. Eerst werd dit nog ervaren als alternatief, arty-farty, de hipstercultuur, maar nu begint het meer mainstream te worden. Deze tegenbeweging komt juist uit de generatie die is opgegroeid in de sterk individualistisch gerichte maatschappij.

Ik ben me ervan bewust hoeveel geluk ik heb om in België geboren te zijn met alle kansen die ik aangereikt krijg.

Tijdgeest

Ik ervaar de huidige tijd sterk als dualistisch: er zijn heel veel onzekerheden. Denk aan de financiële crisis, het Midden-Oosten dat in brand staat, de wereldpolitiek die steeds duisterder wordt. Je ziet tegelijkertijd een grote groep die zich daar tegen af wilt zetten, die zich richt op het sociale. Die met minder er wat van probeert te maken. Zij die minder hebben proberen er wat van te maken. In de tijd van mijn ouders was de sky the limit. Dit is nu wel anders.

Tegelijkertijd ben ik me ervan bewust hoeveel geluk ik heb om in België geboren te zijn met alle kansen die ik aangereikt krijg. Gelijkertijd zie ik dat niet iedereen deze kansen krijgt, dat er in sommige gemeenschappen veel armoede heerst, er gemarginaliseerd wordt en hiervoor soms te weinig begrip heerst vanuit de rest van de samenleving.

Comment