MOHAMED_CURD_GETME

Mohamed (1991), digital content creator, werkzaam in Borgerhout

Borgerhout

Borgerhout is met een culturele opmars bezig. Het is een progressief baken in een conservatiever Vlaanderen. Borgerhout is een thuishaven voor de socialisten en groenen, met De Roma als cultureel centrum en thuisbasis voor al het progressief activisme. Zoals Ringland; het hart boven hart.

We zijn geen hondjes dat wanneer je met worstjes zwaait we daar keffend op af komen. Je zou moeten vertrekken vanuit een bepaalde interesse.

Ik ga naar plekken waar ik me goed voel, naar evenementen waarin ik geinteresseerd ben. Er worden veel politiek correcte evenementen georganiseerd.. Zoals barbecues met vioolspelers uit Zambia en Argentijnse tapdansers met een halal eten. Daar zal ik nooit naar toe gaan. We zijn geen hondjes dat wanneer je met worstjes zwaait we daar keffend op af komen. Je zou moeten vertrekken vanuit een bepaalde interesse. Het kickboxgala waaraan ik bij betrokken ben geweest is daarin een goed voorbeeld. Dit trekt gemengd publiek aan waarbij de interesse in de sport elkaar bindt.

We moeten ook betrokken worden bij die maatschappelijke discussies, niet enkel maar binnen debatten over het hoofddoekverbod, het ritueel slachten of omgang met racisme

Rol in samenleving

Van tewerkstelling, te hoge huren, of het milieu, het zijn allemaal problemen die aangepakt moeten worden. We moeten ook betrokken worden bij die maatschappelijke discussies, niet enkel maar binnen debatten over het hoofddoekverbod, het ritueel slachten of omgang met racisme. Zo hebben we het de laatste tijd veel over de burkini gehad. Wat is dat voor discussie? Ik heb daarom me direct afzijdig gehouden. Ik begin er niet aan. Zo blijven we altijd binnen dezelfde plek trappelen. Wel wil ik het hebben over de vergrijzing in Vlaanderen. Dit slaat evengoed toe bij de Marokkaanse gemeenschap. Hoe zullen wij omgaan met ouders die ouder worden in een situatie waarbij je samenwoont in een flat en je allebei werkt? Hierover heeft de moslimgemeenschap ook een mening over.

Identiteit

Ik geloof dat we een duidelijk onderscheid moeten maken tussen identiteit en nationaliteit. Vaak worden deze twee zaken verward, ook in de journalistiek. Identiteit is voor mij een gevoel, iets dat je niet kan definiëren. Het is afhankelijk van tijd, plaats en context. Als je me nu vraagt naar mijn identiteit zeg ik bijvoorbeeld gemakkelijker moslim. Maar in het buitenland noem ik mijzelf eerder Vlaming. Het benadrukken van de Marokkaanse identiteit is iets waar ik minder belang aan hecht. Er zijn blanke Belgische mensen die misschien vaker naar Marokko zijn gegaan dan ikzelf. Ik ben daar misschien 4 of 5 keer geweest voor een paar weken. Dan is het moeilijk om jezelf te identificeren als Marokkaan. Ik zou amper vijf namen kunnen noemen van het Marokkaanse voetbalteam, maar vraag de namen van het Belgische voetbal team en ik noem ze zelfs in de juiste volgorde. Ik spreek wel Marokkaans, en het betekent ook niet dat ik de Marokkaanse cultuur loslaat. Deze cultuur vind ik heel

mooi, en heel veel Marokkaanse dingen koester ik. Uiteindelijk is nationaliteit voor mij iets praktisch om zaken te organiseren. Je paspoort, verblijflocatie, de belasting. Of ik nu Belg of Marokkaan ben.

Eenmaal een atoom negatief of positief geladen is, is dit atoom instabiel en ontstaat er een reactie. Hetzelfde geldt denk ik voor een samenleving.

Tijdgeest

De huidige tijdgeest geef ik als eerste het label angst, desinformatie en het gebrek aan zelfkritiek. Er is een neiging tot hysterie, alles wordt uitvergroot. Net als rondom mijn twitter incident. Als je goed naar mijn tweets kijkt, zie je dat er geen enkele dreiging in zat. Er is zo snel paniek. Neem Allahu Akbar, God is groot. Een kreet die we gebruiken wanneer er iets goeds gebeurt of iets slechts, wordt nu nooit meer in zijn juiste context gezien. We spreken van een invasie moslims, maar dit is maar 6% in België. We voeren te vaak debatten waar geen debat over hoort te zijn. Zoals de keer dat een Belgische modeblogster, Sarah Dimani, met een hoofddoek op de Flair stond. Of wanneer Wouter Torfs, als reactie op eerder kritiek rondom zijn uitspraak dat vrouwen niet welkom zijn met hoofddoek, nu wel vrouwen met een hoofddoek achter de kassa toelaat. Je ziet dan elke keer dezelfde reacties als ‘dit is een stap vooruit, we zijn op de goede weg met Vlaanderen’. Maar ik vind persoonlijk dat we niet blij moeten zijn met iets dat vanzelfsprekend hoort te zijn. Je zou juist hierover een bepaalde onverschilligheid moeten hebben, dat het niet meer dan normaal is. Dan zijn we pas de goede richting op aan het gaan.

Ik geloof dat er in de maatschappij altijd positieve en negatieve zaken zijn. Tegenover elkaar, en dan heb je evenwicht. Zodra er van een te veel is ontstaat er destabilisatie. Ik denk dan altijd aan atomen. Zodra het evenwicht goed is, gebeurt er niks. Eenmaal een atoom negatief of positief geladen is, is dit atoom instabiel en ontstaat er een reactie. Hetzelfde geldt denk ik voor een samenleving. Ik geloof dat zolang het Vlaams Belang bestaat of een PVV, er ook een ander extreme groep tegenover gaat moeten staan. Ik denk hetgeen waar we naar toe willen gaan is juist balans.

CURD_MOHAMED_GETME

Curd (1979), ambtenaar, woont en werkt in Borgerhout

Een buurt als Borgerhout is de realiteit van de maatschappij, het is de weerspiegeling.

Borgerhout

Borgerhout is minder explosief geworden, gematigder, gemixter en gezonder. De goedkope woningen trekken jonge gezinnen aan die in het centrum van de stad willen gaan wonen. Dat gebeurt op allerlei plaatsen in Antwerpen. Wat vroeger de concentratiewijken waren zijn nu de hipster of de chiquere buurten. Er ontstond een gezonde kleurrijke mix in Borgerhout, tussen jonge gezinnen met een Vlaamse achtergrond en een tweede en derde generatie van migranten die mee zijn met de maatschappij.

Een mix is belangrijk om een totaal beeld te krijgen. Om een deftig inzicht te krijgen. Om gefundeerd te kunnen argumenteren, om te weten waarover je spreekt. Een buurt als Borgerhout is de realiteit van de maatschappij, het is de weerspiegeling. Ik denk dat het niet gezond is om in concentraties te gaan wonen, of het nu zwart of geel is. Vroeger had ik zelf ook een gekleurd beeld over Borgerhout tot op het moment dat ik er zelf ging rondlopen om het te ervaren. Je realiseert je dan pas hoeveel waarheid er in de woorden van een ander zit, of hoeveel onwaarheden. Vooral dat.

Identiteit

Op het moment dat je op zoek bent naar je identiteit en er komt vanuit een autoritaire hoek een visie op jouw identiteit, dan snap ik goed dat dit automatisch een tegenreactie gecreeerd, en je je stekels opzet. Dit principe is zo oud als de wereld. Of ik geloof in integratie hangt van de basis af. Er moet ruimte zijn tot integratie. Integratie wordt vaak afgestompt tot gedeeltelijk integreren. Ik vind dat iemand zich moet aanpassen maar wel volledig zichzelf moet kunnen zijn. Het is geven en nemen.

Ook zijn er te weinig rolmodellen momenteel en het hebben van een rolmodel is belangrijk. We hebben er een goede op het gebied van sport. Karim Bachar. Dat is iemand die zich inzet voor de politiek, iemand van Borgerhout, van de straat. Intelligente kerel, en de coach van de zaalvoetbalploeg van Antwerpen, die op het hoogste niveau speelt. Maar van mensen zoals hij zijn er wel te weinig op dit moment.

Tijdgeest

We leven in lastige tijden. De wereldleiders van nu spelen in op angst, de media speelt in op angst, iedereen speelt in op angst. Ik denk dat het keyword terrorisme is, en onder het mom van terrorisme kan heel veel. Vanaf het moment dat Amerika na de aanslagen van 9-11 de PATRIOT act erdoor heeft geduwd, is privacy een heel vaag begrip geworden. Om veiligheid te rechtvaardigen is er veel veranderd. Angst gaat vaak samen met een tunnelvisie. Het

zorgt dat je niet open staat voor andere dingen, eigen behoud wordt belangrijk, teruggrijpen naar het constante, naar zekerheden. Het is een utopie om te denken dat we het binnen twintig jaar oplossen zodat mijn dochter van twee een andere wereld kent. Elke generatie moet ook werken aan de fouten van de vorige generatie. Dat is ondertussen wel duidelijk.

In definitie zijn we allemaal racisten, behalve met wie we hebben gesproken, want die is wel ok

Samenleving

Ik vind internet zeer positief fenomeen, alleen op internet staat geen filter.
Nu ben ik geen fan van filters, maar het zorgt er wel voor dat eenieder met een mening gehoord kan worden. Dit maakt het tegelijkertijd wel een ideaal forum om te kijken wat er daadwerkelijk bij de mensen leeft. Het effect hiervan werd zichtbaar bij het quadincident deze zomer en hier zijn we wel van geschrokken. Uiteindelijk is de essentie van dat verhaal: er is een kind verloren, en van waar hij komt, en hoe hij eruit ziet, is allemaal onbelangrijk. Het is een kind dat tragisch omkomt, punt. En als het gebruikt wordt voor de politiek, de discriminatie of xenofobie, is mijn hoofd daar te klein voor.
Het is in samenlevingen ook altijd hetzelfde verhaal. Die bevolkingsgroep is slecht, behalve die enkeling want dat is mijn buurman en dat is een toffe. In definitie zijn we allemaal racisten, behalve met wie we hebben gesproken, want die is wel ok. Daarom kom ik graag buiten, leg ik contacten. Ik heb zeker moslimvrienden. Het rare is dat ik er altijd even over moet nadenken omdat ik hen niet bestempel als moslim, het zijn gewoon vrienden.

Religie

Ik neig meer naar een levensleer dan naar een religie. Persoonlijk vind ik religie gevaarlijk. Het rotsvast overtuigd zijn, daarop niet zelf op zoek gaan naar antwoorden, zichzelf niet meer ontwikkelen of ontplooien, daar ben ik soms wel bang van. Zolang je alles in twijfel mag stellen en erover gepraat mag worden is het prima. Vanaf het moment dat iemand zegt: ik geloof dit en dat is de waarheid, vind ik dat zelf een beetje lastig. Dit heb ik met alle religies. Als we gaan kijken naar levensbeschouwing, dan neem ik graag boeddhisme als voorbeeld met de kernfilosofie dat wanneer je het goed doet, je goed wordt behandeld. Dit vind ik echt belangrijk. En voor de rest is gewoon leven en laten leven.

Comment